Бранислав Светозаревиќ-Покорни

Бранислав Светозаревиќ Покорни е македонски историчар, архивист и публицист. Тој е познат по своите истражувања на културната и политичката историја на Македонците, со посебен фокус на Тетово и поширокиот регион, како и по својот придонес во зачувувањето на архивското и историското наследство.

Светозаревиќ е роден во Скопје, а израснал во Тетово. Студирал историја на Филозофскиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, каде што дипломирал во 1994 година. Магистерски студии завршил во 2007 година, со насока архивистика, а докторирал во 2013 година на историски науки со дисертација посветена на општествено-политичкиот и културниот живот на Македонците во Тетово на почетокот на 20 век.

Во 1992 година започнал да работи во Државниот архив на Македонија, каде што извршувал повеќе функции, меѓу кои и заменик-раководител на архивската заштита. Во периодот од 2010 до 2018 година бил вршител на должност, а потоа и прв директор на Музејот на македонската борба за државност и самостојност. Од 2015 година ја носи академската титула доцент на Институтот за национална историја во Скопје.

Светозаревиќ има објавено околу 20 научни трудови и е автор на повеќе монографии, меѓу кои: Српската и бугарската црковно-училишна пропаганда во Тетово и Тетовско (1860–1903) (1996), Тетовски алманах 1919–1941 (1999), како и студија за манастирскиот комплекс во Лешок (2001). Негово капитално дело е Македонците – милениумски сведоштва за етничкото име (2023), во кое се презентирани повеќе од 1.000 историски документи од 32 држави што го потврдуваат континуитетот на македонскиот идентитет. Истата година беше објавено и англиско издание на ова дело.

Покрај научната работа, Светозаревиќ е активен и во јавниот простор, каде често се огласува по прашања поврзани со македонскиот идентитет и историографијата. Организирал бројни изложби, учествувал во медиумски програми и е познат како јасен и аргументиран бранител на македонското културно и национално наследство.