Демографските карактеристики на Вардарска Македонија меѓу двете светски војни

Книгата Демографските карактеристики на вардарска Македонија меѓу двете светски војни нуди детална анализа на популациските процеси во Вардарска Македонија во меѓувоениот период од 1918 до 1941 година. Потпирајќи се главно на пописните податоци од 1921 и 1931 година, студијата го разгледува етничкиот, јазичниот и верскиот состав на регионот, земајќи ги предвид и тогашните политички и административни рамки, како создавањето на Вардарската бановина во 1929 година. Авторот нагласува дека пописните резултати често биле обликувани од пошироки политички и културни притисоци, поврзани со прашањата на идентитетот, асимилацијата и самоидентификацијата.

Анализата укажува на значителни демографски промени, како намалувањето на турското население поради иселување, порастот на албанската популација и континуираното зголемување на православното христијанско мнозинство. Во 1931 година Вардарска Македонија имала речиси 939.000 жители, од кои околу 68 проценти биле православни христијани, а приближно 30 проценти муслимани. Овие поместувања биле резултат на природниот прираст, колонизациските политики, особено српското населување во 1920-тите години, како и на сложените начини на кои луѓето ја изразувале својата етничка припадност или мајчин јазик во рамките на пописниот систем на Кралството Југославија.

Покрај статистичките трендови, книгата ја истакнува улогата на политичките и културните влијанија врз собирањето на демографските податоци. На пример, многу муслимани со нетурско потекло се изјаснувале за турски јазик поради културна и верска блискост, што отвора прашања за веродостојноста на пописните категории. Со критичко преиспитување на овие извори, Илиевски придонесува кон пополнување на важна празнина во македонската историографија, нудејќи појасно разбирање за односот меѓу демографските промени, државната политика и формирањето на идентитетот во меѓувоена Вардарска Македонија.