Теорија и практика на великобугарскиот шовинизам

Теорија и практика на великобугарскиот шовинизам од Кирил Драмалиев, објавена во Софија во 1947 година од Издателството на Бугарската работничка партија (комунисти), претставува политичко-идеолошка студија за историските корени и современите облици на великобугарскиот шовинизам. Делото го следи развојот на националистичките доктрини во Бугарија од крајот на XIX век до меѓувоениот период, поврзувајќи ги со империјалните стремежи, монархистичките политики и сојузништвата со фашистички режими. Драмалиев ја сместува бугарската експанзионистичка идеологија во поширокиот контекст на европските национализми и империјализми, правејќи паралели со германскиот милитаризам и расни теории.

Значителен дел од книгата се однесува на влијанието на овие доктрини врз Македонија, при што се тврди дека шовинистичките интерпретации ја негирале посебната македонска национална идентификација и настојувале македонската историја и револуционерна традиција да ги вклучат во бугарска национална рамка. Авторот анализира политички говори, образовни политики и дипломатски чекори поврзани со Балканските војни и Првата и Втората светска војна, претставувајќи ги како дел од поширока експанзионистичка стратегија. Посебно внимание е посветено на улогата на монархијата и делови од бугарската политичка елита во промовирањето на територијален ревизионизам.

Публикацијата ја одразува идеолошката средина на непосредно повоена социјалистичка Бугарија и ја формулира критиката на националистичките и монархистичките политики во марксистичка рамка. Напишана во 1947 година, таа претставува дел од поширокиот процес на преиспитување на предвоената државна идеологија и дистанцирање од експанзионистичките доктрини. Како современа политичка студија, делото служи како извор за проучување на начинот на кој национализмот, империјализмот и македонското прашање биле толкувани во раниот комунистички дискурс во Бугарија.